Cicero · Marcus Tullius Cicero
CICERO TO ATTICUS, GREETING.
Your pleas to me not to think of suicide have one result that I refrain from laying violent hands on myself; but you cannot make me cease to regret our decision and my existence. What is there for me to live for, especially if I have lost even that hope I had when I set out? I will forbear to mention all the miseries into which I have fallen through the villainous machinations not so much of my enemies, as of quam invidorum, ne et meum maerorem exagitem et te in eundem luctum vocem; hoc adfirmo, neminem umquam tanta calamitate esse adfectum, nemini mortem magis optandam fuisse. Cuius oppetendae tempus honestissimum praetermissum est; reliqua tempora sunt non iam ad medicinam, sed ad finem doloris. De re publica video te colligere omnia quae putes aliquam spem mihi posse adferre mutandarum rerum. Quae quamquam exigua sunt, tamen, quoniam placet, exspectemus. Tu nihilo minus, si properaris, nos consequere; nam aut accedemus in Epirum aut tarde per Candaviam ibimus. Dubitationem autem de Epiro non inconstantia nostra adferebat, sed quod de fratre, ubi eum visuri essemus, nesciebamus; quem quidem ego nec quo modo visurus nec ut dimissurus sim, scio. Id est maximum et miserrimum mearum omnium miseriarum. Ego et saepius ad te et plura scriberem, nisi mihi dolor meus cum omnes partes mentis tum maxime huius generis facultatem ademisset. Videre te cupio. Cura ut valeas. Data pr. Kal. Mai. Brundisii.
Text from Project Gutenberg, public domain in the United States.